غزل شماره ۱۴۵ - آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت...

آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت

آتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت

او به بغداد روان گشت و مرا در پی او

آب چشمست که چون دجله بغداد برفت

گر چه می گفت که: از بند شما آزادم

هم چنان بنده آنیم، که آزاد برفت

او چو برخاست غم خود به نیابت بنشاند

تا نگویی که: سپهر از بر بیداد برفت

از من خسته به شیرین که رساند خبری؟

کز فراق تو چها بر سر فرهاد برفت!

پیش ازین در دل من هر هوسی بگذشتی

دل بدو دادم و دانم همه از یاد برفت

اوحدی، از غم او ناله نمی باید کرد

سهل کاریست غم ما، اگر او شاد برفت