غزل شماره ۱۶۳ - گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنت...

گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنت

ور ضرورت می روی با ما نباید رفتنت

دشمن پر در کمین داری و دستی بر کمان

گرنه تیری، ای پسر، تنها نباید رفتنت

راه پر چاهست و شب بیگاه و صحرا بی پناه

بی دلیلی پر دل دانا نباید رفتنت

مشکل خود را ز رای خرده دانی بازپرس

راه جویی، پیش نابینا نباید رفتنت

زین من و او دور شو، گز ز آن مایی کین طریق

راه توحیدست، با غوغا نباید رفتنت

خود نمایی پیش ما عین ریا باشد، تو نیز

گر مرایی نیستی، پیدا نباید رفتنت

اوحدی، چون جای خود زین پرده بیرون ساختی

گر برآید فتنه ای، از جا نباید رفتنت