غزل شماره ۱۸۲ - بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می دارد...

بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می دارد

دلم را با خیال خود به جان با زنده می دارد

به نقد اندر بهشتست آنکه در خلوت سرای خود

چنان شاخ گل و سرو سهی نازنده می دارد

دعای عاشقان تست در شبهای تنهایی

که روز دولت حسن ترا پاینده می دارد

ز چشمت مردمی دیدیم و از روی تو نیکویی

ولی زلف سیه کار تو ما را زنده می دارد

مباد، ای اوحدی، هرگز ترا با خسروان کاری

غلام لعل شیرین شو، که نیکو بنده می دارد

مرا بس باشد این دولت که آن مهروی هر صبحی

دلم را همچو روی خویشتن فرخنده می دارد