غزل شماره ۳۲۸ - آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟...

آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟

با او مرا به بوسه جواب و سوال بود

با آن رخ چو ماه و جبین چو مشتری

هر ساعتم ز روی وفا اتصال بود

از روز وصل در شب هجر او فتاده ام

آه! آن زمان کجا شد و باز این چه حال بود؟

بر من چه شب گذشت ز هجران یار دوش؟

نه نه، شبش چگونه توان گفت؟سال بود

گفتم که: بی رخش بتوان بود مدتی

خود بی رخش بدیدم و بودن محال بود

آن بی وفا نگر که: جدا گشت و خود نگفت

روزی دلی ربوده این زلف و خال بود

ای اوحدی، بریدن ازان زلف همچو جیم

دیدی که بر بلای دل خسته دال بود؟