غزل · اوحدی
غزل شماره ۳۹۹ - همه عالم پرست ازین منظور...
1
همه عالم پرست ازین منظور
همه آفاق را گرفت این نور
2
حاصل شهر عاشقان سریست
گرد بر گرد آن هزاران سور
3
گر چه پر آفتاب گشت این شهر
زان میان نیست جز یکی مشهور
4
گنج در پیش چشم و ما مفلس
دوست بر دستگاه و ما مهجور
5
اصل این کل و جز و یک کلمه است
خواه تورات خوان و خواه زبور
6
هر کس از جانبیش می جویند
مصطفی از حری، کلیم از طور
7
اوحدی، رخ درو کن و بگذار
آرزوی بهشت و حور و قصور