غزل شماره ۴۴۳ - باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟...

باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟

یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟

دوستی کو و مجالی؟ که برو عرضه کنم

قصه درد و غم دور و دراز دل خویش

چشم بربستم و از دیده و دل دور نه ای

چون ببندم به حیل دیده باز دل خویش؟

گر شبی پیش خودم بار دهی بی اغیار

بر تو خوانم همه تحقیق و مجاز دل خویش

از سر عربده برخیز و بر من بنشین

تا زمانی بنشانم بتو آز دل خویش

کس چه داند که چه بر سینه من می گذرد؟

من شناسم اثر گرم و گداز دل خویش

اوحدی تا روش قامت زیبای تو دید

جز به سوی تو ندیدست نیاز دل خویش