غزل شماره ۴۷۰ - من درین شهر پای بند توام...

من درین شهر پای بند توام

عاشق قامت بلند توام

مرده آن دهان چون پسته

کشته آن لب چو قند توام

می دوانی و می کشی زارم

چون بدیدی که در کمند توام

ای هلاک دلم پسندیده

دولتی باشد از پسند توام

گذری می کن، ار طبیب منی

آتشی می نه، ار سپند توام

گو: رفیقان سفر کنند که من

نتوانم، که پای بند توام

ز اوحدی باز پرس حال، که من

تا چه غایت نیازمند توام؟