غزل · اوحدی
غزل شماره ۵۵۳ - زلف مشکینت چو دامست، ای صنم...
1
زلف مشکینت چو دامست، ای صنم
عارضت ماه تمامست، ای صنم
2
تا بود بر دیگران وصلت حلال
بر من اسایش حرامست، ای صنم
3
زان دهان تنگ شیرینم بده
بوسه ای، گر خود به وامست، ای صنم
4
هر زمان گویی که: فردایی دگر
سوختم، فردا کدامست؟ ای صنم
5
در غمت گر نشکنم خود را، مرنج
آدمی را ننگ و نامست ، ای صنم
6
عالمی را بنده خود کرده ای
اوحدی نیزت غلامست، ای صنم