غزل · اوحدی
غزل شماره ۶۴۲ - عشق را فرسوده ای باید چو من...
1
عشق را فرسوده ای باید چو من
در مشقت بوده ای باید چو من
2
لایق سودای آن جان و جهان
از جهان آسوده ای باید چو من
3
تا غم او را به کار آید مگر
کار غم فرسوده ای باید چو من
4
از برای خوردن حلوای غم
خون دل پالوده ای باید چو من
5
انتظار دیدن آن ماه را
سالها نغنوده ای باید چو من
6
تا ز وصل او به درمانی رسد
درد دل پیموده ای باید چو من
7
اوحدی، راه غم آن دوست را
خاک و خون آلوده ای باید چو من