غزل · اوحدی
غزل شماره ۷۶۷ - بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستی...
1
بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستی
نظری کن به خویش تا ز کجایی و کیستی!
2
همه شب گفتگوی تو ده و باغ است و مال و زر
تو نگویی به خویشتن که: گرفتار چیستی؟
3
نه تو گفته ای: خدای را نشناسم بجز یکی؟
ز یکی لاف چون زنی؟ چو غلام دویستی!
4
برسیدند همرهان تو هر یک به منزلی
پی ایشان کجا روی؟ تو که در خفت و خیستی
5
تو اگر بیست مرده ای بتوان و دل و جگر
چو اجل حمله آورد، نگذارد بایستی
6
چو پی او روی بنه ز سر این خواجگی که تو
نرسی پیش او مگر به فقیری و نیستی
7
در توحیدش اوحدی به قفای وجود زد
تو به توحید چون رسی؟ که نه اوحدیستی