غزل · خواجوی کرمانی
غزل شماره ۴ - طوبی لک ای پیک صبا خرم رسیدی مرحبا...
1
طوبی لک ای پیک صبا خرم رسیدی مرحبا
بالله قل لحاشتی ما بال رکب قد سری
2
یاران برون رفتند و من در بحرخون افتاده ام
طرفی علی هجرانهم تبکی و ما تغنی البکا
3
بار سفر بستند و من چون صید وحشی پای بند
ساروا و من آماقنا اجروا ینا بیع الدما
4
افتان و خیزان میروم تاکی رسم در کاروان
و الرکب قد ساروا الی الایحاد و الحادی حدا
5
محمل برون بردند و من چون ناقه میراندم ز پی
قلبی هوی فی هوه و الدهر، ملق فی الهوی
6
چون تیره نبود روز من کز آه عالم سوز من
مد الغمام سرادقا اعلی شماریخ الذری
7
راضی شدم کز کاروان بانگ درائی بشنوم
اکبو و اقفوا اثرهم والعیس تحدی فی الزبی
8
چون محمل سلطان شرق از سوی شام آمد برون
ریح الصبا سارت الی نجد و قلبی قد صبا
9
خواجو به شبگیر از هوا هر دم نوائی میزند
والورق اوراق المنی یتلو علی اهل الهوی