غزل شماره ۱۸ - ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را...

ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را

وین جامه نیلی ز من بستان و در ده جام را

چون بندگان خاص را امشب به مجلس خوانده ئی

در بزم خاصان ره مده عامان کالانعام را

خامی چو من بین سوخته و آتش ز جان افروخته

گر پخته ئی خامی مکن وان پخته در ده خام را

در حلقه دردی کشان بخرام و گیسو برفشان

در حلقه زنجیر بین شیران خون آشام را

چون من برندی زین صفت بدنام شهری گشته ام

آن جام صافی در دهید این صوفی بدنام را

یک راه در دیر مغان برقع براندازی صنم

تا کافران از بتکده بیرون برند اصنام را

گر در کمندم میکشی شکرانه را جان میدهم

کان دل که صید عشق شد دولت شمارد دام را