غزل · خواجوی کرمانی
غزل شماره ۱۳۱ - در خنده آن عقیق شکرریز خوشترست...
1
در خنده آن عقیق شکرریز خوشترست
در حلقه آن کمند دلاویز خوشترست
2
فرهاد را ز شکر شیرین حکایتی
از خسروی ملکت پرویز خوشترست
3
بر روی خاک تکیه گه دردمند عشق
از خوابگاه اطلس گلریز خوشترست
4
دیگر حدیث کوثر و سرچشمه حیات
مشنو که باده طرب انگیز خوشترست
5
گو پست باش ناله مرغان صبح خیز
لیکن نوای چنگ سحر تیز خوشترست
6
صبحست خیز کاین نفس از گلشن بهشت
بزم صبوحیان سحرخیز خوشترست
7
اول بنوش ساغر و وانگه بده شراب
زیرا که باده شکرآمیز خوشترست
8
گر دیگران ز میکده پرهیز می کنند
ما را خلاف توبه و پرهیز خوشترست
9
خواجو کنار دجله بغداد جنتست
لیکن میان خطه تبریز خوشترست