غزل · خواجوی کرمانی
غزل شماره ۱۳۵ - جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست...
1
جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست
سخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست
2
خیمه از دایره کون و مکان بیرون زن
زانکه بالاتر ازین هر دو مکانی دگرست
3
در چمن هست بسی لاله سیراب ولی
ترک مه روی من از خانه خانی دگرست
4
راستی راز لطافت چو روان می گردی
گوئیا سرو روان تو روانی دگرست
5
عاشقان را نبود نام و نشانی پیدا
زانکه این طایفه را نام و نشانی دگرست
6
یک زمانم بخدا بخش و ملامت کم گوی
کاین جگر سوخته موقوف زمانی دگرست
7
تو نه مرد قدح و درد مغانی خواجو
خون دل نوش که آن لعل زکانی دگرست