غزل شماره ۴۵۲ - عشقست که چون پرده ز رخ باز گشاید...

عشقست که چون پرده ز رخ باز گشاید

در دیده صاحب نظران حسن نماید

حسنست که چون مست به بازار برآید

در پرده ئی هر زمزمه عشق سراید

گر عشق نباشد کمر حسن که بندد

ور حسن نباشد دل عشق از چه گشاید

گر صورت جانان نبود دل که ستاند

ور واسطه جان نبود تن به چه پاید

خورشید که در پرده انوار نهانست

گر رخ ننماید دل ذره که رباید

بی مهر دل سوخته را نور نباشد

روشن شود آن خانه که شمعیش درآید

گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد

ور می نبود زنگ غم از دل چه زداید

خواجو اگر از عشق بسوزند چو شمعت

خوش باش که از سوز دلت جان بفزاید

خواهی که در آئینه رخت خوب نماید

آئینه مصفا و رخ آراسته باید