غزل شماره ۴۵۶ - گلی به رنگ تو از غنچه بر نمی آید...

گلی به رنگ تو از غنچه بر نمی آید

بتی بنقش تو از چین بدر نمی آید

مرا نپرسی و گویند دشمنان که چرا

ز پا فتادی و عمرت بسر نمی آید

چه جرم کردم و از من چه در وجود آمد

که یادت از من خسته جگر نمی آید

شدم خیالی و در هر طرف که می نگرم

بجز خیال توام در نظر نمی آید

بیار باده گلگون که صبحدم ز خمار

سرم چو نرگس مخمور بر نمی آید

بجز مشاهده دوستان نباید دید

چرا که دیده بکاری دگر نمی آید

که آورد خبری زان به خشم رفته ما

که مدتیست که از وی خبر نمی آید

ز کوهم این عجب آید ز حسرت فرهاد

که سیل خون دلش در کمر نمی آید

به اشک و چهره خواجو کی التفات کند

کسی که در نظرش سیم و زر نمی آید