غزل شماره ۵۳۶ - ای مرغ خوش نوا چه فرو بسته ئی نفس...

ای مرغ خوش نوا چه فرو بسته ئی نفس

برکش ز طرف پرده سرا ناله جرس

چون نغمه ساز گلشن روحانیان توئی

خاموش تا به چند نشینی درین قفس

تا کی درین مزابل سفلی کنی نزول

قانع مشو ز روضه رضوان بخار و خس

اهل خرد متابعت نفس کی کنند

شاه جهان چگونه شود بنده عسس

تنگ شکر بریزد ازین بوم شوره ناک

پرواز کن وگرنه بتنگ آئی از مگس

در راه مهر نیست بجز سایه همنشین

در کوی عشق نیست بجز ناله همنفس

مستعجلی و روی بگردانده از طریق

مستسقئی و جان بلب آورده در ارس

با برهمن مگو سخن شرع بعد ازین

وز اهرمن مجو صفت عرش ازین سپس

عمر عزیز چون بهوس صرف کرده ئی

جان عزیز را مده آخر درین هوس

آزاد باش و بنده احساس کس مشو

کازاده آن بود که نگردد اسیر کس

خواجو ترا چو ناله به فریاد می رسد

دریاب خویش را و به فریاد خویش رس