غزل شماره ۸۶۹ - تشنه ام تا بکی آخر بده آبی ساقی...

تشنه ام تا بکی آخر بده آبی ساقی

فی حشای اضطرمت نایره الا شواق

عمر باقی بر صاحب نظران دانی چیست

آنچه از باده دوشینه بماند باقی

عنت الورق علی قلقله الاقداح

و لنا القرقف فی بلبله الاحداق

گر گل از گل بدمد بیدل جان افشانرا

صحف تکتب بالدمع علی الاوراق

ایکه هستی ز نظر غایب و حاضر در دل

فی الکری طیفک ما غاب عن اماق

تو اگر فتنه دور قمری نادر نیست

که به رخسار چو مه نادره آفاقی

گرچه روزی به نهایت رسد ایام بقا

فی الهوی لا تتناهی طرق العشاق

سر برای تو که هم دردی و هم درمانی

جان فدای تو که هم زهری و هم تریاقی

ان للمغرم فی النشوه صحوا رفقا

لا تلوموا واعینوا زمرا لفساق

دلق ازرق به می لعل گرو کن خواجو

که مناسب نبود عاشقی و زراقی

جام می گیر که بر بام سماوات زنیم

علم مرشدی و نوبت به اسحاقی