غزل · خواجوی کرمانی
غزل شماره ۹۳۰ - دیشب ای باد صبا گوئی که جائی بوده ئی...
1
دیشب ای باد صبا گوئی که جائی بوده ئی
پای بند چین زلف دلگشائی بوده ئی
2
آشنایانرا ز بوی خویش مست افکنده ئی
چون چمن پیرای باغ آشنائی بوده ئی
3
دسته بند سنبل سروی سرائی کشته ئی
خاکروب ساحت بستانسرائی بوده ئی
4
لاجرم پایت نمی آید ز شادی بر زمین
چون ندیم مجلس شادی فزائی بوده ئی
5
نیک بیرون برده ئی راه از شکنج زلف او
چون شبی تا روز در تاریک جائی بوده ئی
6
تا چه مرغی کاشیان جائی همایون جسته ئی
گوئیا در سایه پر همائی بوده ئی
7
از غم یعقوب حالی هیچ یاد آورده ئی
چون همه شب همدم یوسف لقائی بوده ئی
8
هیچ بوئی برده ئی کو در وفا و عهد کیست
تا عبیر آمیز بزم بیوفائی بوده ئی
9
از دل گمگشته خواجو نشانی باز ده
چون غبار افشان زلف دلربائی بوده ئی