غزل شماره ۱۳۲ - ای مطرب درد، پرده بنواز...

ای مطرب درد، پرده بنواز

هان! از سر درد در ده آواز

تا سوخته ای دمی بنالد

تا شیفته ای شود سرافراز

هین! پرده بساز و خوش همی سوز

کان یار نشد هنوز دمساز

دلدار نساخت، چون نسوزم؟

سوزم، چو نساخت محرم راز

ماتم زده ام، چرا نگریم؟

محنت زده ام، چه می کنم ناز؟

ای یار، بساز تا بسوزم

یا با سوزم بساز و بنواز

یک جرعه ز جام عشق در ده

تا بو که رهانیم ز خود باز

ور سوختن من است رایت

من ساخته ام، بسوز و بگداز

گر یار نساخت، ای عراقی،

خیز از سر سوز نوحه آغاز

در درد گریز، کوست همدم

با سوز بساز، کوست همساز