غزل · عراقی
غزل شماره ۱۸۹ - ما دگرباره توبه بشکستیم...
1
ما دگرباره توبه بشکستیم
وز غم نام و ننگ وارستیم
2
خرقه صوفیانه بدریدیم
کمر عاشقانه بر بستیم
3
در خرابات با می و معشوق
نفسی عاشقانه بنشستیم
4
از می لعل یار سرمستیم
وز دو چشمش خمار بشکستیم
5
شاید ار شور در جهان فگنیم
کر می لعل یار سر مستیم
6
چون بدیدیم آفتاب رخش
از طرب، ذره وار، بر جستیم
7
چنگ در دامن شعاع زدیم
تا بدان آفتاب پیوستیم
8
ذره بودیم، آفتاب شدیم
از عراقی چو مهر بگسستیم
9
این همه هست، خود نمی دانیم
کین زمان نیستیم یا هستیم؟