غزل · عراقی
غزل شماره ۲۰۵ - تا کی همه مدح خویش گوییم؟...
1
تا کی همه مدح خویش گوییم؟
تا چند مراد خویش جوییم؟
2
بر خیره قصیده چند خوانیم؟
بیهوده فسانه چند گوییم؟
3
ای دیده بیا، که خون بگرییم
وی بخت، بیا، که خوش بموییم
4
ما را چو به کام دشمنان کرد
آن یار که دوستدار اوییم
5
نگذاشت که با سگان کویش
گرد سر کوی او بپوییم
6
دانم که روا ندارد آن خود
کز باغ رخش گلی ببوییم
7
زین به نبود، کز آب دیده
خیزیم و گلیم خود بشوییم؟
8
گردی است به راه در، عراقی
آن گرد ز راه خود بروبیم