غزل · عراقی
غزل شماره ۲۴۵ - ای دوست الغیاث! که جانم بسوختی...
1
ای دوست الغیاث! که جانم بسوختی
فریاد! کز فراق روانم بسوختی
2
در بوته بلا تن زارم گداختی
در آتش عنا دل و جانم بسوختی
3
دانم که: سوختی ز غم عشق خود مرا
لیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی؟
4
می سوزیم درون و تو در وی نشسته ای
پیدا نمی شود، که نهانم بسوختی
5
زاتش چگونه سوزد پروانه؟ دیده ای؟
ز اندیشه فراق چنانم بسوختی
6
سود و زیان من، ز جهان، جز دلی نبود
آتش زدی و سود و زیانم بسوختی
7
تا کی ز حسرت تو برآرم ز سینه آه؟
کز آه سوزناک زیانم بسوختی
8
بر خاک درگه تو تپیدم بسی ز غم
چو مرغ نیم کشته تپانم بسوختی
9
تا گفتمت که: کام عراقی ز لب بده
کامم گداختی و زبانم بسوختی