غزل · عراقی
غزل شماره ۲۷۵ - الا، قد طال عهدی بالوصال...
1
الا، قد طال عهدی بالوصال
و مالی الصبر عن ذاک الجمال
2
به وصلم دست گیر، ای دوست، آخر
به زیر پای هجرم چند مالی؟
3
یضیق من الفراق نطاق قلبی
و یشتاق الفواد الی الوصال
4
چه خوش باشد که پیش از مرگ بینم!
نشسته با تو یکدم جای خالی
5
فراقک لا یفارقنی زمانا
فمالی للجهر مولائی و مالی
6
دلا، درمان مجو، با درد خو کن
بجای وصل هجران است، حالی
7
اما ترثی لمکتئب حزین
یان من النوی طول اللیالی
8
دلا، امیدوار وصل می باش
ز درد هجر آخر چند نالی؟
9
زمانا کنت لا ارضی بوصل
فصرت الان ارضی بالخیال
10
به دل نزدیکی، ار چه دوری از چشم
دلم را چون همیشه در خیالی
11
احن الیک و العبرات تجری
کما حق العطاش الی الزلال
12
عراقی، تا به خود می جویی او را
یقین می دان که دربند محالی