غزل شماره ۳۰۳ - درین ره گر به ترک خود بگویی...

درین ره گر به ترک خود بگویی

ببینی کان چه می جویی خود اویی

تو جانی و چنان دانی که: جسمی

تو دریایی و پنداری که جویی

تویی در جمله عالم آشکارا

جهان آیینه توست و تو اویی

نمی دانم چو بحر بیکرانی

چرا پیوسته در بند سبویی؟

ز بی رنگی تو را چون نیست رنگی

از آن در آرزوی رنگ و بویی

به گرد خود برآ، یک بار، آخر

به گرد هر دو عالم چند پویی؟

مراد خود هم از خود بازیابی

عراقی، گر به ترک خود بگویی