مثنوی

جز حدیث تو من نمی دانم

خامشی از سخن نمی دانم

در کمند غم تو پا بستم

وز می اشتیاق تو مستم

دیده ما، اگر چه بی نور است

لیک نزدیک بین هر دور است

ساکن است او، مگر تو بشتابی

در نیابد، مگر تو دریابی

گرچه ما خود نه مرد عشق توایم

لیک جویان درد عشق توایم

طالبان را ره طلب بگشای

راه مقصود را به ما بنمای

دل و دنیای خویش در کویت

همه دادم به دیدن رویت

یارب، این دولتم میسر باد

که به دیدار دوست گردم شاد