غزل · صائب تبریزی
غزل شماره ۲۴ - هوا چکیده نورست در شب مهتاب...
1
هوا چکیده نورست در شب مهتاب
ستاره خنده حورست در شب مهتاب
2
سپهر جام بلوری است پر می روشن
زمین قلمرو نورست در شب مهتاب
3
زمین زخنده لبریز مه نمکدانی است
زمانه بر سر شورست در شب مهتاب
4
رسان به دامن صحرای بیخودی خود را
که خانه دیده مورست در شب مهتاب
5
بغیر باده روشن، نظر به هر چه کنی
غبار چشم شعورست در شب مهتاب
6
براق راهروان است روشنایی راه
سفر ز خویش ضرورست در شب مهتاب