غزل شماره ۵۸ - نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد...

نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد

نه این درخت غم از ریشه می توانم زد

به خصم گل زدن از دست من نمی آید

وگرنه بر سر خود تیشه می توانم زد

خوشم به زندگی تلخ همچو می، ورنه

برون چو رنگ ازین شیشه می توانم زد

اگر ز طعنه عاجز کشی نیندیشم

به قلب چرخ جفاپیشه می توانم زد

ازان ز خنده نیاید لبم به هم چون جام

که بوسه بر دهن شیشه می توانم زد

ندیده است جگرگاه بیستون در خواب

گلی که من به سر تیشه می توانم زد

خوش است پیش فتادن ز همرهان صائب

وگرنه گام به اندیشه می توانم زد