غزل شماره ۶۵ - از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد...

از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

نشو و نما ز نخل برومند بگسلد

طفل از نظاره تو ز مادر شود جدا

مادر ز دیدن تو ز فرزند بگسلد

دامن کشان ز هر در باغی که بگذری

از ریشه سرو رشته پیوند بگسلد

چون نی نوازشی به لب خویش کن مرا

زان پیشتر که بند من از بند بگسلد

این رشته حیات که آخر گسستنی است

تا کی گره به هم زنم و چند بگسلد؟

در جوش نوبهار کجا تن دهد به بند؟

دیوانه ای که فصل خزان بند بگسلد

آدم به اختیار نیامد برون ز خلد

صائب چگونه از دل خرسند بگسلد؟