غزل · صائب تبریزی
غزل شماره ۶۷ - نه آسمان سبوکش میخانه تواند...
1
نه آسمان سبوکش میخانه تواند
در حلقه تصرف پیمانه تواند
2
چندان که چشم کار کند در سواد خاک
مردم خراب نرگس مستانه تواند
3
گردنکشان شیشه و افتادگان جام
در زیر دست ساقی میخانه تواند
4
آن خسروان که روز بزرگی کنند خرج
چون شب شود، گدای در خانه تواند
5
ما خود چه ذره ایم، که خورشید طلعتان
با روی آتشین همه پروانه تواند
6
صائب بگو، که پرده شناسان روزگار
از دل تمام گوش به افسانه تواند