غزل شماره ۹۱ - پیش از خزان به خاک فشاندم بهار خویش...

پیش از خزان به خاک فشاندم بهار خویش

مردان به دیگری نگذارند کار خویش

چون شیشه شکسته و تاک بریده ام

عاجز به دست گریه بی اختیار خویش

از وقت تنگ، چون گل رعنا درین چمن

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

انجم به آفتاب شب تیره را رساند

دارم امیدها به دل داغدار خویش

سنگ تمام در کف اطفال هم نماند

آخر جنون ناقص ما کرد کار خویش !

دایم میانه دو بلا سیر می کند

هر کس شناخته است یمین و یسار خویش

صائب چه فارغ است ز بی برگی خزان

مرغی که در قفس گذراند بهار خویش