غزل شماره ۹۴ - در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع...

در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

تا نپیوستم به خاموشی نیاسودم چو شمع

دیدنم نادیدنی، مدنگاهم آه بود

در شبستان جهان تا چشم بگشودم چو شمع

سوختم تا گرم شد هنگامه دلها ز من

بر جهان بخشودم و بر خود نبخشودم چو شمع

سوختم صد بار و از بی اعتباریها نگشت

قطره آبی به چشم روزن از دودم چو شمع

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود

زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

این که گاهی می زدم بر آب و آتش خویش را

روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

مایه اشک ندامت گشت و آه آتشین

هر چه از تن پروری بر جسم افزودم چو شمع

این زمان افسرده ام صائب، و گرنه پیش ازین

می چکید آتش ز چشم گریه آلودم چو شمع