غزل شماره ۱۱۹ - ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم...

ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

از آخرت بریده ز دنیا گذشته ایم

از ما مجو تردد خاطر که عمرهاست

کز آرزوی وسوسه فرما گذشته ایم

گشته است در میانه روی عمر ما تمام

ما از پل صراط همین جا گذشته ایم

عزم درست کار پر و بال می کند

با کشتی شکسته ز دریا گذشته ایم

از نقش پای ما سخنی چند چون قلم

مانده است یادگار به هر جا گذشته ایم

ما چون حباب منت رهبر نمی کشیم

صد بار چشم بسته ز دریا گذشته ایم

صائب ز راز سینه بحریم با خبر

چون موج اگر چه تند ز دریا گذشته ایم