غزل شماره ۱۲۷ - ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم...

ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم

در کاسه سرنگونی، همچشم با حبابیم

با محتسب به جنگیم، از زاهدان به تنگیم

با شیشه ایم یکدل، یکرنگ با شرابیم

آن جاکه میکشانند، چون ابر تر زبانیم

آن جاکه زاهدانند، لب خشک چون سرابیم

در گوش عشقبازان، چون مژده وصالیم

در چشم می پرستان، چون قطره شرابیم

با خاص و عام یکرنگ، از مشرب رساییم

بر خار و گل سمن ریز، چون نور ماهتابیم

آنجاکه گل شکفته است، شبنم طراز اشکیم

آنجاکه خار خشک است، چشم تر سحابیم

چون می به مجلس آید، از ما ادب مجویید

تا نیست دختر رز، در پرده حجابیم

در پله نظرها، هرگز گران نگردیم

ما در سواد عالم، چون شعر انتخابیم