غزل · صائب تبریزی
غزل شماره ۱۳۸ - ما در شکست گوهر یکدانه خودیم...
1
ما در شکست گوهر یکدانه خودیم
سنگ ملامت دل دیوانه خودیم
2
چون بلبل از ترانه خود مست می شویم
ما غافلان به خواب ز افسانه خودیم
3
در خون نشسته ایم ز رنگینی خیال
چون لاله دلسیاه ز پیمانه خودیم
4
گیریم گل در آب به تعمیر دیگران
هر چند سیل گوشه ویرانه خودیم
5
دست فلک کبود شد از گوشمال و ما
مشغول خاکبازی طفلانه خودیم
6
ما چون کمان ز گوشه نشینی درین بساط
هر جا رویم معتکف خانه خودیم
7
صائب، شده است برق حوادث چراغ ما
تا خوشه چین خرمن بی دانه خودیم