غزل شماره ۱۵۲ - مکن منع تماشایی ز دیدن...

مکن منع تماشایی ز دیدن

که این گل کم نمی گردد به چیدن

چو ابروی بتان محراب خود کن

کمانی را که نتوانی کشیدن

مرا از خرمن افلاک، چون چشم

پر کاهی است حاصل از پریدن

نگردد قطع راه عشق، بی شوق

به پای خفته نتوان ره بریدن

به از جوش سخای چشمه سارست

جواب تلخ از دریا شنیدن

مزن زنهار لاف حق شناسی

چو نتوانی به کنه خود رسیدن

پس از چندین کشاکش، دام خود را

تهی می باید از دریا کشیدن

کم از کشور گشایی نیست صائب

گریبانی به دست خود دریدن