غزل شماره ۱۶۲ - زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو...

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

گره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل

چنان به خاک برابر نشد که من بی تو

شود ز شیشه خالی خمار می افزون

غبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو

به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است

ز بس گریسته در عرصه چمن بی تو

ز ما توقع پیغام و نامه بیخبری است

گره فتاده به سررشته سخن بی تو

تو رفته ای به غریبی و از پریشانی

شده است شام غریبان مرا وطن بی تو

به روی گرم تو ای نوبهار حسن، قسم

که شد فسرده دل صائب از سخن بی تو