غزل · صائب تبریزی
غزل شماره ۱۷۱ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟...
1
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟
ای تماشاگاه عالم، در تماشای که ای؟
2
عالمی را روی دل در قبله ابروی توست
تو چنین حیران ابروی دلارای که ای؟
3
شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند
ای بهار زندگی آخر تو شیدای که ای؟
4
چون دل عاشق نداری یک نفس یک جا قرار
سر به صحرا داده زلف چلیپای که ای؟
5
چشم می پوشی ز گلگشت خیابان بهشت
در کمین جلوه سرو دلارای که ای؟
6
نشکنی از چشمه کوثر خمار خویش را
از خمار آلودگان جام صهبای که ای؟