غزل شماره ۱۷۹ - زهی رویت بهار زندگانی...

زهی رویت بهار زندگانی

به لعلت زنده، نام بی نشانی

دو روزی شوق اگر از پا نشیند

شود ارزان متاع سرگرانی

بدآموز هوس عاشق نگردد

نمی آید ز گلچین باغبانی

تجلی سنگ را نومید نگذاشت

مترس از دور باش لن ترانی

شراب کهنه و یار کهن را

غنیمت دان چو ایام جوانی

اگر عاشق نمی بودیم صائب

چه می کردیم با این زندگانی؟