بخش ۲۴ - دیدن زلیخا، یوسف را

زلیخا بود ازین صورت، تهی دل

کز او تا یوسف آمد یک دو منزل

به صحرا شد برون تا ز آن بهانه

ز دل بیرون دهد اندوه خانه

گرفت اسباب عیش و خرمی پیش

ولی هر لحظه شد اندوه او بیش

چو در صحرا به خرمن سیل اش افتاد

دگرباره به خانه میل اش افتاد

اگر چه روی در منزلگه اش بود،

گذر بر ساحت قصر شه اش بود

چو دید آن انجمن گفت: «این چه غوغاست؟

که گویی رستخیز از مصر برخاست!»

یکی گفت:«این پی فرخنده نامی است

بساط عرض عبرانی غلامی است

زلیخا دامن هودج برانداخت

چو چشمش بر غلام افتاد بشناخت

برآمد از دلش بی خواست فریاد

ز فریادی که زد بی خود بیفتاد

روان، هودج کشان هودج براندند

به خلوت خانه خاص اش رساندند

چو شد منزلگه اش آن خلوت راز

ز حال بی خودی آمد به خود باز

ازو پرسید دایه کای دل افروز!

چرا کردی فغان از جان پرسوز؟

بگف: «ای مهربان مادر، چه گویم؟

که گردد آفت من هر چه گویم

در آن مجمع غلامی را که دیدی

ز اهل مصر و وصف او شنیدی،

ز عالم قبله گاه جان من اوست

فدایش جان من! جانان من اوست

ز خان و مان مرا آواره، او ساخت

درین آوارگی بیچاره، او ساخت»

چو دایه آتش او دید کز چیست

چو شمع از آتش او زار بگریست

بگفت: «ای شمع، سوز خود نهان دار!

غم شب، رنج روز خود نهان دار!

بود کز صبر، امیدت برآید

ز ابر تیره خورشیدت برآید