غزل · هاتف اصفهانی
غزل شماره ۶۱ - گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم...
1
گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم
جان پیش آن دو لعل گوهرفشان فشانم
2
گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزند
دامان بی نیازی بر این و آن فشانم
3
خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیده
اشکی اگر فشانم باید نهان فشانم
4
آیا بود که روزی فارغ ز محنت دام
گرد غریبی از بال در آشیان فشانم
5
سرو روان من کو هاتف که بر سر من
چون پا نهد به پایش نقد روان فشانم