غزل · هاتف اصفهانی
غزل شماره ۶۷ - گواهی دهد چهره زرد من...
1
گواهی دهد چهره زرد من
که دردی بود بی دوا درد من
2
شدم خاک اگر از جفایش مباد
نشیند به دامان او گرد من
3
به گلزاری من ای صبا چون رسی
بگو با گل ناز پرورد من
4
که گر یک نظر روی من بنگری
ترحم کنی بر رخ زرد من
5
وگر یک نفس آه من بشنوی
جگر سوزدت از دم سرد من