رباعی شماره ۱۶۸ - از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت...

از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت

بگذاشت مرا و جستجوی تو گرفت

اکنون ز منش هیچ نمی آید یاد

بوی تو گرفته بود خوی تو گرفت