غزل شماره ۱۳ - می دمد صبح و کله بست سحاب...

می دمد صبح و کله بست سحاب

الصبوح الصبوح یا اصحاب

می چکد ژاله بر رخ لاله

المدام المدام یا احباب

می وزد از چمن نسیم بهشت

هان بنوشید دم به دم می ناب

تخت زمرد زده است گل به چمن

راح چون لعل آتشین دریاب

در میخانه بسته اند دگر

افتتح یا مفتح الابواب

لب و دندانت را حقوق نمک

هست بر جان و سینه های کباب

این چنین موسمی عجب باشد

که ببندند میکده به شتاب

بر رخ ساقی پری پیکر

همچو حافظ بنوش باده ناب