غزل شماره ۱۷ - شب که ز گریه می کنم دجله کنار خویش را...

شب که ز گریه می کنم دجله کنار خویش را

می افکنم به بحر خون جسم نزار خویش را

باد سمند سر گشت بر تن خاکیم رسان

پاک کن از غبار من راهگذار خویش را

بر سردار چون روم بار تو بر دل حزین

در گذرانم از ثریا پایه دار خویش را

در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم

شعله آتشی کنم لوح مزار خویش را

ای همه دم ز عشوه ات ناوک غمزه در کمان

بهر خدا نوازشی سینه فکار خویش را

گر نکشیدی آن صنم زلف مسلسل از کفم

بند به پا نهادمی صبر و قرار خویش را

محتشم از تو جذبه ای می طلبم که آوری

بر سر من عنان کشان شاه سوار خویش را