غزل شماره ۲۱ - روزگاری که رخت قبله جان بود مرا...

روزگاری که رخت قبله جان بود مرا

روی دل تافته از هر دو جهان بود مرا

چند روزی که به سودای تو جان می دادم

حاصل از زندگی خویش همان بود مرا

یادباد آن که به خلوتگه وصلت شب و روز

دل سرا پرده صد راز نهان بود مرا

یادباد آن که چو آغاز سخن می کردی

با تو صد زمزمه در زیر زبان بود مرا

یاد باد آن که چو می شد سرت از باده گران

دوش منت کش آن بار گران بود مرا

یاد باد آن که به بالین تو شبهای دراز

پاسبان مردم چشم نگران بود مرا

یاد باد آن که دمی گر ز درت می رفتم

محتشم پیش سگان تو ضمان بود مرا