غزل شماره ۳۲ - برین در می کشند امشب جهان پیما سمندی را...

برین در می کشند امشب جهان پیما سمندی را

به سرعت می برند از باغ ما سرو بلندی را

غم صحرائیان دارم که غافل گیری گردون

به صحرا می برد از شهر بند صید بندی را

سپهرم مایه بازیچه خود کرده پنداری

که باز از گریه ام درخنده دارد نوشخندی را

سزاوار فراقم من که از خوبان پسندیدم

دل بیزار الفت دشمنی آفت پسندی را

نمی گفتم که آن بی درد با صد غصه نگذارد

به درد بی کسی در کنج محنت دردمندی را

دلم ازسینه خواهد جست بیرون محتشم تا کی

بود تاب نشستن در دل آتش سپندی را