غزل · محتشم کاشانی
غزل شماره ۱۳۷ - زین نقش خانه کی من دیوانه جویمت...
1
زین نقش خانه کی من دیوانه جویمت
صورت طلب نیم که درین خانه جویمت
2
بیزم به جستجوی تو خاک دل خراب
گنجی عجب مدان که ز ویرانه جویمت
3
ای شمع دقت طلبم بین که در سراغ
ز آواز جنبش پر پروانه جویمت
4
عقلم فکند از ره و عشقم دلیل گشت
کز رهنمائی دل دیوانه جویمت
5
یک آشنا نشان توام در جهان نداد
شضد نوبت این زمان که ز بیگانه جویمت
6
ای خواب خوش که گمشده ای چند هر شبی
تا صبح از شنیدن افسانه جویمت
7
در کوی شوقم ای دریک دانه معبدی است
کانجا به ذکر سبحه صد دانه جویمت
8
جام فراق دادی و رفتی که در خمار
چون بی خودان به نعره مستانه جویمت