غزل شماره ۱۵۲ - دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح...

دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح

لله الحمد که شد کین نهان تو صریح

بود عاشق کشی اندر همه عهدی پنهان

آخر این رسم نهان شد به زمان تو صریح

خوش برانداخته ای پرده که در خواهش می

هست در گوش من امشب سخنان تو صریح

دوش در مستی از آن رقعه نویسی هر حرف

که دلت داشت نهان کرد بیان تو صریح

آن که می داشت عبور تو به مسجد پنهان

دوش می داد به میخانه نشان تو صریح

با تو هم دشمنی غیر عیان شد امروز

بس که سوگند غلط خورد به جان تو صریح

به کنایت سخن از جرم کسی گفتی و گشت

کینه محتشم از حسن بیان تو صریح