غزل شماره ۱۶۰ - دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد...

دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد

خون گشته قطره قطره ز مژگان چکیده باد

جان نیز گشت پیرو دل کز ره اجل

خاری به پای بیهوده گردش خلیده باد

تن هم نمی کشد ز رهت پا بگفت من

کز سر کشی به دار سیاست کشیده باد

تو قبله رقیبی و من در سجود تو

کز بار مرگ پشت امیدم خمیده باد

با آن که می بری همه دم نام مدعی

نام تو می برم که زبانم بریده باد

با آن که غیر دامن وصلت گرفته است

من زنده ام که جیب حیاتم دریده باد

گر مرغ روحم محتشم از باغ روی تو

دل برندارد از چمن تن پریده باد